Temple info -3878. Someswara temple, Haranhalli,Hassan. சோமேஷ்வரா கோயில்,ஹரன்ஹள்ளி, ஹாசன்
Temple info -3878
கோயில் தகவல் -3878
Someshvara Temple, Haranhalli
The Someshvara temple at Haranhalli, sometimes referred to as Somesvara temple of Hāranhalli, is one of two major historic Hindu temples that have survived in Haranhalli, Karnataka, India. It is dedicated to Shiva, while the other – Lakshminarasimha Temple, Haranhalli few hundred meters to the west – is dedicated to Vishnu. Both temples reflect a Vesara-style Hoysala architecture, share similar design ideas and features, and were completed in the 1230s by three wealthy brothers – Peddanna Heggade, Sovanna and Kesanna.
| Somesvara Temple of Haranhalli | |
|---|---|
 | |
  Location within India | |
| Religion | |
| Affiliation | Hinduism |
| District | Hassan |
| Deity | Shiva |
| Location | |
| Location | Harnahalli |
| State | Karnataka |
| Country | India |
| Coordinates | 13°14′50.8″N76°13′34.5″E |
| Architecture | |
| Type | Hoysala |
| Creator | Heggade brothers |
| Completed | c. 1234 CE |
The Someshvara temple is more damaged and ruined than the nearby Lakshminarasimha, but its surviving art and panels from Shaivism, Vaishnavism and Shaktism are notable. Also notable is its illustration of three entrance-style, square plan Vesara architecture with an integrated circumambulation path on the jagati.
The Someshvara temple is a protected monument under the Karnataka state division of the Archaeological Survey of India.
Location and date
Haranhalli, – also referred to as Harnahalli, Haruvanahalli or Hiriya Somanathapura in historic inscriptions – is located about 35 kilometres (22 mi) east of Halebidu and about 35 kilometres (22 mi) northeast of Hassan city in Karnataka state, India. It is connected to India's highway network with NH 73 and SH 21. The Somesvara temple is located towards the eastern edge of the village, and it is about 300 meters to the east of the more ornate Lakshminarasimha temple.
Architecture
The Somesvara temple at Harahalli is a mature Vesaraarchitecture. It has only one sanctum and vimana with superstructure. Like the Lakshminarasimha temple nearby that also completed in 1234 CE, this temple sits on a pallavi style of jagati (a molded platform constructed per vastu guidelines).[2] This platform, in addition to adding visual beauty, provides the devotees a path for circumambulation(pradakshinapatha) around the temple. The platform has three flights of steps, one leading to the entrance to the hall and the other two that lead only up to the platform, further enhancing the visual appearance.
The temple plan is similar to that of the Lakshminarasimha temple, but according to art historian Foekema, the overall decorative ornamentation of Somesvara temple is somewhat lesser in quality though there are some well executed reliefs.[1] The temple plan is a ekakuta (single shrine) but made to look like a trikuta(three shrined) due to the two simple lateral shrine like structures.[7] The main shrine is stellate (star-shaped), has a complete superstructure (tower or shikhara) and a sukhanasi (nose or tower over the vestibule) which is similar to that in the Lakshminarasimha temple.
According to Foekema, the decoration in the interior of the Somevara temple and the upper parts of the walls deserve special mention for its taste.
Decoration and sculptures
The tower over the shrine and its vestibule (sukhanasi or nose) are intact. The kalasa on top of the tower (the decorative water-pot at the apex of the tower) is however missing. The decorative plan of the walls of the shrines and the hall reflects the mature Hoysala style with two eaves that run around the temple.
The first heavy eaves runs below the superstructure and all around the temple with a projection of about half a meter. The second eaves runs around the temple about a meter below the first. In between the two eaves are the miniature decorative towers (Aedicula) on pilasters. Below the second eaves are the wall panel of images of Hindu deities and their attendants in relief. Below this, at the base are the six equal width rectangular moldings (frieze). Starting from the top, the friezes depict; hansa (birds) in the first frieze, makara (mythical fused creatures) in the second, the usual depiction of scenes from the Hindu epics are absent in the third frieze which has been left blank. This is followed by leafy scrolls in the fourth frieze. The fifth and sixth friezes exhibit high quality workmanship in depicting horses and elephants respectively.
Many blocks of the superstructure have no carvings. Similarly, the frieze work on the moldings at the base is missing.
அமைவிடம் : சோமேசுவரர் கோயில், ஹாவேரி மாவட்டத்தில் உள்ள ஹாவேரி தாலுக்காவில் உள்ள ஹரலஹள்ளியில் அமைந்துள்ளது. ஹரலஹள்ளி, ஹாவேரியிலிருந்து சுமார் 50 கி.மீ (வடகிழக்கு) தொலைவிலும், குட்டாலிலிருந்து (குத்லா என உச்சரிக்கப்படுகிறது) சுமார் 5 கி.மீ தொலைவிலும் உள்ளது.
சோமேசுவரர் கோயில் துங்கபத்ரா ஆற்றின் இடது கரையில் அமைந்துள்ளது. இதன் அசல் பெயர் “கோட்டகடி” ஆகும், மேலும் இது கடந்த காலத்தின் ஒரு முக்கிய இடமாக விளங்கியது. இது “காலமுகக் கோயில்களில்” ஒன்றாகக் குறிப்பிடப்படுகிறது.
காலமுகா என்பதற்கு நேரடிப் பொருளில் 'காலத்தின் முகம்' அல்லது 'மரணத்தின் முகம்' என்று பொருள். காலமுகா என்பவர்கள் தக்காணத்தில் தோன்றிய ஒரு சைவப் பிரிவினர் ஆவர். இவர்கள் மைசூரில் மிகப் பழமையான மடாலயங்களில் ஒன்றை நிறுவினர். காலமுகாவைப் பற்றிய குறிப்புகள் நமது புராணங்களில் மட்டுமல்லாமல், சைவத்தின் ஆகம நூல்களிலும் காணப்படுகின்றன. அவர்களின் சடங்குகள் முக்கியமாக 'யந்திரங்களைப்' பயன்படுத்தியே செய்யப்பட்டன. காலமுகா பிரிவு சக்திபரிசத் மற்றும் சிம்மபரிசத் என இரண்டு உட்பிரிவுகளாகப் பிரிக்கப்பட்டது. சிம்மபரிசத் பிரிவினர் தார்வாட் மற்றும் ஷிமோகா மாவட்டங்களில் அதிகமாகக் காணப்பட்டனர். 8 ஆம்நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ஒரு பதிவில், ராஷ்டிரகூடர்களால் வழங்கப்பட்ட ஒரு மானியம் பற்றியும், மைசூரில் இருந்த ஒரு மடாலயம் பற்றியும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. சீனிவாசபுரம்-கோலார் மாவட்டத்தில் காலமுகா கோயில்கள், சித்திரதுர்காவில் ஒரு காலமுகா கல்லூரி, நஞ்சனகுடுவில் ஒரு மடாலயம் மற்றும் ஒரு கோயில் இருந்ததற்கான பிற குறிப்புகளும் உள்ளன. இந்தச் சமயப்பிரிவின் பிரதான மையம் பாலிகாவியில் அமைந்திருந்தது.
பம்பாய் மாகாணத்தின் கெஜட்டியர், ஹரலஹள்ளியை சோமேசுவரர், காலேசுவரர் மற்றும் உத்சம்மா ஆகிய மூன்று கோயில்களின் தொகுப்பாகக் குறிப்பிடுகிறது. சோமேசுவரர் கோயில் அதன் முழுப் பெருமையுடன் கம்பீரமாக நிற்கிறது, ஆனால் மற்ற இரண்டு கோயில்களும் தற்போது இருப்பதாகத் தெரியவில்லை.
நாம் வளாகத்திற்குள் நுழையும்போது, வடமேற்கில் புதுப்பிக்கப்பட்ட இரண்டு சிறிய கட்டிடங்கள் நம்மை வரவேற்கின்றன. இவையும் காலேஸ்வரர் அல்லது சிக்கேஸ்வரர் கோயில் போன்ற ஒரு திரிகூடக் கோயிலாக இருந்திருக்கலாம். தற்போது இல்லாத தசேஸ்வரர் மற்றும் துளுவலேஸ்வரர் கோயில்கள் என மேலும் இரண்டு கோயில்களைக் குறிப்பிடும் கல்வெட்டுகளும் அங்கு உள்ளன.
கோயில் வளாகத்தின் கிழக்குப் பகுதியில் புதுப்பிக்கப்பட்ட மற்றொரு கட்டிடம் உள்ளது. இந்தக் கோயில் அனுமன் பெருமானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்டுள்ளது. இதுவும் காலப்போக்கில் சிதைந்து, தற்போது புதுப்பிக்கப்பட்ட ஒரு பழமையான கோயிலாக இருந்திருக்கலாம்.
இந்த வளாகம், குட்டவோலால் (குட்டல்) குட்டாக்களால் சேர்க்கப்பட்ட கட்டமைப்புகளைக் கொண்ட ஒரு கூட்டுக்கட்டமைப்பு ஆகும்.
குட்டாக்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவது அவசியம். குட்டாக்கள் குட்டவோலாலில் (தற்போது குட்டல்) இருந்து ஆட்சி செய்த ஒரு சிற்றரசர்கள் ஆவர். கி.பி. 1115 ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த ஒரு கல்வெட்டு, குட்டா குடும்பத்தின் முதல் உறுப்பினராக மல்லிதேவனைக் குறிப்பிடுகிறது. ஹொன்னாவதியில் கி.பி. 1124 ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த ஒரு பதிவு, ஜோமாவை மல்லிதேவனின் தம்பியாகக் குறிப்பிடுகிறது. ஜோமா-I, பொன்னவர்த்தி-12, பெலுஹுகே-70 மற்றும் பென்னேவூர்-12 ஆகியவற்றின் நிர்வாகப் பொறுப்பில் இருந்தார். கி.பி. 1162 ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த மற்றொரு பதிவு, ஜோமா-II மற்றும் மல்லியின் மகனான விக்ரமாதித்யனைக் குறிப்பிடுகிறது. விக்ரமாதித்யன் சிரியாதேவியை மணந்திருந்தார். கி.பி. 1187 ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த மற்றொரு பதிவு, ஜோயிதேவன் என்பவரை ஒரு தலைவராகக் குறிப்பிடுகிறது. எதிர்கால ஆட்சியாளர்களின் காலவரிசைக்கு வழிவகுக்கும் கல்வெட்டுகளும் உள்ளன. விக்ரமாதித்யா-II, குட்டா-II, ஹிரியதேவா, குட்டா-III, ஜோயிதேவா-IV, குட்டா-IV மற்றும் விக்ரமாதித்யா-V.
கல்வெட்டுகளில் பெயர் இடம்பெற்றுள்ள இரண்டாம் விக்ரமாதித்தன் என்ற ஆட்சியாளரே குட்டர்களைப் பற்றிக் குறிப்பிடுவதற்குக் காரணம். குட்டா ஆட்சியாளர்களில் ஒருவரான இரண்டாம் யோமா, இந்த வளாகத்திற்கு வடக்கே ஒன்றும், தெற்கே மற்றொன்றுமாக இரண்டு கோயில்களைக் கட்டியதாக நம்பப்படுகிறது. இந்தக் கோயில்கள் விக்ரமேசுவரர் மற்றும் குட்டேசுவரர் என்று அழைக்கப்பட்டன.
சோமேசுவரர் கோயில், சிவபெருமானுக்கு அர்ப்பணிக்கப்பட்ட ஒரு மூக்கூட்டுக் கோயிலாகும். இக்கோயிலில் கிழக்கு, வடக்கு மற்றும் தெற்கு ஆகிய திசைகளில் தலா ஒன்று என மூன்று கருவறைகள் உள்ளன. கோயிலின் நுழைவாயிலில் ஒரு சிறிய முக மண்டபம் உள்ளது, அது நம்மைப் பெரிய நவரங்க மண்டபத்திற்கு (மத்திய மண்டபம்) அழைத்துச் செல்கிறது. மத்திய கருவறையை அலங்கரிக்கும் சோமேசுவரர், சுயம்பு லிங்கமாகக் கருதப்படுகிறார்; அவருக்கு இடதுபுறம் அதாவது தெற்கில் உள்ள முதல் கருவறையில் குட்டேஸ்வரரும், வலதுபுறம் அதாவது வடக்கில் உள்ள மூன்றாவது கருவறையில் விக்ரமேசுவரரும் உள்ளனர். முதல் மற்றும் மூன்றாவது கருவறைகளில் ஜாலந்தரங்கள் உள்ளன, ஆனால் இரண்டாவது கருவறையில் அவை இல்லை. கதவுச் சட்டங்கள் மிகவும் எளிமையானவை, ஆனால் மூன்று கருவறைகளிலும் விரிவான உத்திரம் அல்லது மகரத் தோரணம் உள்ளது.
மூன்று கருவறைகளிலும் ஒரு சிறிய அந்தராளம் உள்ளது, அதைத் தொடர்ந்து கருவறை அமைந்துள்ளது. தோரணம் (நிலைக்கட்டை) பிரம்மா, விநாயகர், சிவன், விஷ்ணு மற்றும் மகிஷாசுர மர்தினி ஆகியோரின் திருவுருவங்களால் அலங்கரிக்கப்பட்டுள்ளது. இரண்டு கருவறைகளுக்கு மட்டுமே உள்ள விரிவான ஜாலந்தரங்கள் (கற்வலை), கருவறை-2 (சோமேசுவரர்) அசல் கோயிலாக இருந்திருக்கலாம் என்றும், கருவறை-1 மற்றும் கருவறை-3 ஆகியவை பிற்காலத்தில் சேர்க்கப்பட்டவை என்றும் ஒரு தோற்றத்தை அளிக்கிறது.
கோயிலின் மிகச்சிறந்த காட்சியை மேற்குப் பக்கத்திலிருந்து காணலாம். ஏனெனில், அங்கிருந்து முழு அமைப்பு, சிறு சிகரங்கள் மற்றும் புடைசிற்பங்களின் பரந்த காட்சியைப் பார்க்கலாம். வடமேற்குத் திசையில் உள்ள மையச் சிகரத்தின் ஒரு பகுதி இடிந்து விழுந்திருந்தாலும், அங்கிருந்து தெரியும் காட்சி மனதைக் கவரும் வகையில் உள்ளது.
வெளிப்புறச் சுவர், முகமண்டபத்திற்காக அடுக்கப்பட்ட ஏழு அடுக்குக் கற்களைக் காட்டுகிறது. சிற்பங்கள் 5 -வது கல் பலகையிலிருந்து தொடங்கி 7 -வது பலகை வரை தொடர்கின்றன .
கீழ்ப்பலகையில், சிறு தூண்களால் பிரிக்கப்பட்ட காமமூட்டும் உருவங்களைக் கொண்ட 11 சிறு உருவங்கள் உள்ளன. நடுப்பலகை
சிங்கம் மற்றும் யானை உருவங்களால் மாறி மாறி பிரிக்கப்பட்ட 11 சிகரங்களைக் கொண்ட ஒரு தொகுப்பு இதில் உள்ளது. மேல் பலகையில், இரட்டைத் தூண்களால் பிரிக்கப்பட்ட நடனக் கலைஞர்கள், இசைக்கலைஞர்கள் மற்றும் சிற்றின்ப உருவங்களின் 10 உருவங்கள் இணைந்துள்ளன. நடுப் பலகையில் உள்ள சிகரங்கள், கீழ் பலகையில் உள்ள தூண்களின் மேல் கச்சிதமாகப் பொருந்தும்படி செதுக்கப்பட்டுள்ளன. இது, முழு உருவமும் ஒரே துண்டு போன்ற ஒரு உணர்வைத் தருகிறது. மேலும், தூண்களுக்கு இடையேயான ஒவ்வொரு பகுதியும் கலைஞர்கள் நிகழ்த்தும் ஒரு தனி அலகு போன்ற தோற்றத்தையும் இது அளிக்கிறது. என்னவொரு கற்பனை!!
அந்தப் பலகைகளில் கடவுள்கள், தேவியர்கள் மற்றும் நடனக் கோலங்கள் போன்ற பல புடைப்புச் சிற்பங்கள் செதுக்கப்பட்டுள்ளன. அவற்றில் பல, மிக நுணுக்கமான விவரங்களுடன் நேர்த்தியாகச் செதுக்கப்பட்டுள்ளன.
முக மண்டபத்தின் முகமண்டபத் தாழ்வாரத்தின் வலது மூலையில் உள்ள புடைப்புச் சிற்பமே மிகவும் சுவாரஸ்யமானது. முதல் பார்வையில் அது ஒரு சாதாரணப் பகுதி போலவே தோன்றினாலும், கட்டைவிரல் அளவுள்ள அந்தச் சிறிய விநாயகர் சிலையை அதைப் பற்றிச் சொன்ன பிறகே நம்மால் கண்டுபிடிக்க முடியும். அங்கே இயற்கையின் சாயலும் உள்ளது; அதன் உச்சியில், சிகரத்தின் மீது இரண்டு குரங்குகள் துள்ளிக் குதிப்பதை நம்மால் காண முடிகிறது.
நவரங்க மண்டபத்தின் தென்புறத்தில் சப்த மாத்ரிகாக்களைக் காணலாம். மேலும், நவரங்கத்தில் நாகதேவனின் பல சிலைகளும் மற்ற சிற்பங்களும் உள்ளன.
முக மண்டபத்தில் உள்ள கல் இருக்கைகளின் வலது மற்றும் இடது பக்கங்களில் முறையே கஜலட்சுமியின் உருவச்சிலையும் ஒரு கல்வெட்டும் இடம்பெற்றுள்ளன.
கல்வெட்டுகளிலிருந்து கதைகள் :
1975-ல் வெளியிடப்பட்ட தென்னிந்திய கல்வெட்டுகள் தொகுதி 18-ல் (எண். 227, 295, 296, 300 மற்றும் 376) இந்தக் கோயில் தொடர்பான கதைகளை விவரிக்கும் 5 கல்வெட்டுகளும் ஒரு செப்புத் தகடும் உள்ளன. அவற்றில், ஒவ்வொன்றும் முறையே 94, 110 மற்றும் 76 வரிகளைக் கொண்ட மூன்று முக்கியமான மற்றும் மிகவும் விரிவான கல்வெட்டுகள் அடங்கும்.
பின்வருவது அனைத்து கல்வெட்டுகளின் சுருக்கமாகும்.
அமைவிடம்: எண் 227-இல் உள்ள மல்லப்பா பனகராவின் கொல்லைப்புறத்தில் காணப்படும் கல்வெட்டு : இந்தக் கல்வெட்டு தேதியிடப்படாதது. இது சிம்ஹனா வரையிலான குட்டா குடும்பத்தின் வம்சாவளியையும், தண்டநாயக்காவைச் சேர்ந்த பிச்சி ஷெட்டியின் வம்சாவளியையும் குறிப்பிடுகிறது. மேலும், பிச்சி ஷெட்டியும் அவரது மனைவியும் பெலுவல-300 மற்றும் புலிகெரே-300 (எரத் அருனூரு) ஆகியவற்றை ஆண்டு வந்ததாகவும் இது குறிப்பிடுகிறது. இது பெலுஹிகே-70 பற்றியும் குறிப்பிடுகிறது.
இடம்: எண் 295-இல் உள்ள ஹொன்னப்பா பியாடகியின் வீட்டின் முன்புறச் சுவரில் பதிக்கப்பட்ட கல்வெட்டு : குட்டா ஆட்சியாளரான இரண்டாம் விக்ரமாதித்யனின் ஆட்சிக்காலத்தில், கி.பி. 1188-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த மற்றொரு கல்வெட்டு இது. ஜோமா மற்றும் குட்டா ஆகியோர் அவரது மகன்கள் என்றும், அவர் பத்மலாதேவியை மணந்திருந்தார் என்றும் அது குறிப்பிடுகிறது. சோமேசுவரர் கோயிலுக்கு அருகில், தசேசுவரர் என்ற தெய்வத்திற்காக, அமைச்சரான தசிராஜ தண்டநாயக்கா ஒரு கோயிலைக் கட்டினார் என்று கல்வெட்டு குறிப்பிடுகிறது. ஒரு மடமும் உணவுக் கூடமும் கட்டப்பட்டதாகவும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. கோயிலின் பராமரிப்பிற்காக, பெர்பாலா-70 மாகாணத்தில் உள்ள ஹோசவூரு என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்த மகாமண்டலேஸ்வரரான மச்சிரசா வழங்கிய மானியத்தையும் இது குறிப்பிடுகிறது. கோனஞ்சி என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்த அமைச்சரான தசிராஜ தண்டநாயக்கா வழங்கிய மற்றொரு மானியத்தைப் பற்றியும் கல்வெட்டு குறிப்பிடுகிறது. குஞ்சிகெரே என்ற கிராமத்தைச் சேர்ந்த சோமலாதேவி வழங்கிய மற்றொரு மானியத்தைப் பற்றியும் கல்வெட்டு குறிப்பிடுகிறது. இந்த மானியங்கள் அனைத்தையும் பெற்றவர் (செயல் நிறைவேற்றுபவர்) ராஜகுரு கல்யாணசக்தி ஆவார், மேலும் அவர் காலமுகர் பிரிவைச் சேர்ந்தவர் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கல்வெட்டுப் பலகை, ஹொன்னப்பா பியாடகி என்பவரின் வீட்டின் முன்புறச் சுவரில் கண்டெடுக்கப்பட்டது, அந்த வீடும் தற்போது தார்வாட் பல்கலைக்கழக அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளது.
அமைவிடம்: எண் 296-இல் உள்ள ஹொன்னப்பா பியாடகியின் வீட்டின் முன்புறச் சுவரில் பதிக்கப்பட்ட கல்வெட்டு : இந்தக் கல்வெட்டு, குட்டா ஆட்சியாளரான இரண்டாம் விக்ரமாதித்யனின் ஆட்சிக்காலத்தில் கி.பி. 1181 மற்றும் 1188-ஆம் ஆண்டுகளில் பொறிக்கப்பட்டது. இது, ஆட்சியாளர் பிஜ்ஜலதேவன் தொடங்கி கல்யாணி கலாச்சூரி வம்சத்தின் வம்சாவளியைக் குறிப்பிடுகிறது. ஆட்சியாளர் பிஜ்ஜலதேவனுக்குப் பிறகு பின்வரும் ஆட்சியாளர்கள் அரியணை ஏறினர்: மயிலுகி, கர்ணபாலன், சோமன், மல்லுகி, சங்கமதேவன் மற்றும் அஹவமல்லன். குட்டா ஆட்சியாளரான ஜோயிதேவன், கலாச்சூரி மன்னன் அஹவமல்லனின் சிற்றரசராக இருந்தார். குட்டா ஆட்சியின் வம்சாவளியின்படி, ஆட்சியாளர் ஜோயிதேவன், மல்லிதேவன், அவரது மகன் விக்ரமாதித்யன், அவரது மகன் ஜோமன், அவரது தம்பி குட்டா, அவரது மகன் இரண்டாம் விக்ரமாதித்யன், அவரது மகன் இரண்டாம் ஜோமன் என ஆட்சிக்கு வந்தார். குட்டா ஆட்சியாளர் ஜோமா-II, குட்டவோலால் (தற்போது குட்டல்) என்ற தனது தலைநகரிலிருந்து ஆட்சி செய்தார்.
கல்வெட்டுகள் சுசங்கன் என்ற பிரதம மந்திரியையும், தசிராஜன் என்ற முதலமைச்சரையும் குறிப்பிடுகின்றன. துங்கபத்ரா நதிக்கரையில் சுயம்பு சோமேசுவரர், விக்ரமேசுவரர் மற்றும் குட்டேஸ்வரர் ஆகியோருக்காக ஒரு திரிகூடக் கோயிலைக் கட்டுமாறு இரண்டாம் யோமா மன்னர், கல்யாணசக்தி என்ற துறவிக்கு அறிவுரை வழங்கியதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. மன்னர் கோயிலைத் தொடங்கி வைத்தது மட்டுமல்லாமல், கோயிலின் பராமரிப்பிற்காக ஹொன்னாவதி-12 மாகாணத்தில் உள்ள கொட்டம்கடியையும் மானியமாக வழங்கினார். தேசத்திகாரியான மல்லுகி தண்டநாயக்கா, அந்த மானியத்தை ஒரு செப்புத் தகட்டில் பதிவு செய்ய வலியுறுத்தியதாகவும் இந்தக் கல்வெட்டு குறிப்பிடுகிறது. துறவிகளுக்கு உணவளிப்பதற்காக இரண்டாம் விக்ரமாதித்யன், அமைச்சர் தசிராஜனுக்கு வழங்கிய மானியத்தைப் பற்றியும் இந்தக் கல்வெட்டு குறிப்பிடுகிறது. மன்னர் தனது காலஞ்சென்ற தாயான பத்மலாதேவிக்கு ஆசி பெறுவதற்காக இந்த மானியத்தை வழங்கியதாகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது (இதில் ஒரு முரண்பாடு உள்ளது, ஏனெனில் குட்டலில் உள்ள மற்றொரு கல்வெட்டில் பத்மலாதேவி செவிலியராகக் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளார்). இந்த மானியங்கள் அனைத்தையும் பெற்றவர் (செயல் நிறைவேற்றுபவர்) ராஜகுரு கல்யாணசக்தி ஆவார், மேலும் அவர் காலமுகர் பிரிவைச் சேர்ந்தவர் என்றும் குறிப்பிடப்பட்டுள்ளது. இந்தக் கல்வெட்டுப் பலகை, தற்போது தார்வாட் பல்கலைக்கழக அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ள ஹொன்னப்பா பியாடகி என்பவரின் வீட்டின் முன்புறச் சுவரில் கண்டெடுக்கப்பட்டது.
அமைவிடம்: எண் 300-இல் உள்ள ஹொன்னப்பா பியாடகியின் வீட்டின் முன்புறச் சுவரில் பதிக்கப்பட்ட கல்வெட்டு : இந்தக் கல்வெட்டு, அகவாதித்ய வீர விக்ரமாதித்யனின் (குட்டா குடும்பத்தைச் சேர்ந்த விக்ரமாதித்யன்-II-ஐக் குறிப்பிடுகிறது) ஆட்சிக்காலத்தில், 1213-ஆம் ஆண்டில் பொறிக்கப்பட்டது. இது குட்டா குடும்பத்தின் விரிவான வம்சாவளியைக் குறிப்பிடுகிறது. மேலும், விக்ரமாதித்யன்-II-க்கு விஜயமகாதேவி என்ற சகோதரி இருந்ததாகவும், அவர் சிங்கின்ரிபாலனை (சந்தாலி மண்டலம்) மணந்ததாகவும், அவர்களுக்கு பல்லாலன் என்ற மகன் பிறந்ததாகவும், அவன் துளுவலதேவியை (விக்ரமாதித்யன்-II-இன் மகள்) மணந்ததாகவும் இது குறிப்பிடுகிறது. துளுவலதேவி தன் மகன் பம்மாவைப் பெற்றெடுக்கும்போது இறந்துவிட்டாள். மேலும், விக்ரமாதித்யன்-II தனது மகளின் நினைவாக, குட்டகாடியில் உள்ள சுயம்பு சோமநாததேவரின் அருகே, துங்கபத்ரா ஆற்றின் மேற்குக் கரையில் துளுவலேஸ்வரர் என்ற கோயிலைக் கட்டியதாகவும் இது குறிப்பிடுகிறது. தெய்வத்திற்கு காணிக்கை செலுத்துவதற்காக குத்தஹலப்பள்ளி கிராமத்தின் மானியத்தையும் இது பதிவு செய்கிறது. இந்த மானியம் சோமநாத கடவுளின் ஸ்தானாச்சாரியாரான ராஜகுரு திரிலோச்சன பண்டிதரிடம் ஒப்படைக்கப்பட்டது.
அமைவிடம்: எண் 376-இல் உள்ள ஆற்றங்கரை வீரக்கல் : கி.பி. 1206-ஆம் ஆண்டைச் சேர்ந்த ஒரு வீரக்கல், ராஜகுரு கல்யாணசக்தி தனது சகோதரர் துருவேஸ்வரதேவரை ஸ்ரீபர்வதம் என்ற இடத்திற்கு அனுப்பியபோது ஏற்பட்ட தாக்குதலைத் தடுத்து, கலேயன் என்ற வீரர் வீரமரணம் அடைந்ததைக் குறிப்பிடுகிறது. அவரது வீரத்தைப் பாராட்டி வழங்கப்பட்ட மானியம் குறித்தும் அது குறிப்பிடுகிறது. இந்த வீரக்கல் தற்போது காணப்படவில்லை.
தனிப்பட்ட அனுபவம் :
இந்தக் கோவிலில் புகைப்படம் எடுப்பது மிகவும் கடுமையாகக் கட்டுப்படுத்தப்பட்டுள்ளது. தெய்வங்கள் புகைப்படத்தில் இடம்பெறாது என்ற உறுதிமொழியை அளித்த பின்னரே, கர்ப்பகிரக வாசல் சட்டங்களையும் தோரணத்தையும் என்னால் புகைப்படம் எடுக்க முடிந்தது. இந்திய தொல்லியல் துறையின் (ASI) பிரதிநிதியான துர்கேஷ் ஜி, என்னைக் கட்டுப்படுத்தும் தனது வேலையைச் செய்தார், ஆனால் அது பரவாயில்லை, ஏனென்றால் அவர் தனது வேலையைச் செய்தார். கட்டுப்பாடுகளை அவர் செயல்படுத்தியதையும், அவற்றைக் கடைப்பிடித்ததையும் பாராட்டுகிறேன்.
தெய்வத்தைப் புகைப்படம் எடுப்பதற்கான கட்டுப்பாடு புரிந்துகொள்ளக்கூடியது, ஆனால் நவரங்கத்தின் மற்ற பகுதிகளைப் புகைப்படம் எடுப்பதற்கு ஏன் தடை விதிக்கப்பட்டுள்ளது என்பதைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை. அதற்கான காரணம் ஒருவேளை இந்திய தொல்லியல் துறைக்கு (ASI) நன்கு தெரிந்திருக்கலாம். சமூக ஊடகங்களில் புகைப்படங்கள் அதிகமாகப் பரவினால், அதிக பார்வையாளர்கள் வருவார்கள் என்பதே என் புரிதல். ஒருவேளை, ஒரு சிறிய நுழைவுக் கட்டணத்தை வசூலிப்பது இந்திய தொல்லியல் துறைக்கு ஒரு வருமான ஆதாரமாக அமையலாம்.
இந்த வளாகம் மிகப் பெரியது மற்றும் மிகவும் நேர்த்தியாகப் பராமரிக்கப்பட்ட தோட்டத்தைக் கொண்டுள்ளது. இந்த வளாகம் பிரதான சாலையிலிருந்து சுமார் 200 மீட்டர் தொலைவில் இருப்பதால், சூழல் மிகவும் அமைதியாகவும் தூய்மையாகவும் உள்ளது.
ஹர் ஹர் மஹாதேவ்!!
கணேஷ் ராவ், “கோயில் கதை” சொல்பவர்
ஹரலஹள்ளியில் உள்ள சோமேஸ்வரர் கோவிலை எப்படி அடைவது
ஹாவேரி நகரத்திற்குப் பயணித்து, அங்கிருந்து குட்டல் (Guthla என உச்சரிக்கப்படுகிறது) வழியாக ஹாவேரி-ஹொசப்பேட்டை நெடுஞ்சாலையில் செல்வதே சிறந்த வழியாகும். இது ஹாவேரியிலிருந்து வடகிழக்கில் சுமார் 35 கி.மீ. தொலைவில் அமைந்துள்ளது. ஹாவேரியில் தங்குவதற்கு நல்ல தங்கும் விடுதிகள் உள்ளன. மேலும், வழியில் உள்ள ஹாவேரி சித்தேஸ்வரர் கோயிலையும் தவறவிடாதீர்கள்.
ஆதாரங்கள் :
தென்னிந்தியக் கல்வெட்டுகள் தொகுதி XVIII (பம்பாய்-கர்நாடகக் கல்வெட்டுகள் பகுதி-3) ~ டாக்டர் ஜி.எஸ். காய்
பம்பாய் மாகாணத்தில் உள்ள தொல்பொருள் எச்சங்களின் பட்டியல்கள் ~ ஜேம்ஸ் பர்கஸ், 1885-ல் வெளியிடப்பட்டது.
கன்னட மாவட்டத்தின் சாளுக்கியக் கட்டிடக்கலை ~ ஹென்றி கூசென்ஸ், 1926-ல் வெளியிடப்பட்டது.
குறிப்பு: குறிப்பிடப்பட்டுள்ள கல்வெட்டுகளின் இருப்பிடம், மேற்கோள் காட்டப்பட்ட மூலங்களின்படி அமைந்துள்ளது. கோயிலுக்குள் உள்ள கல்வெட்டுகளைத் தவிர, மற்றவை அவற்றின் தற்போதைய இருப்பிடத்துடன் பொருந்தாமல் இருக்கலாம். சிறந்த புரிதலுக்காக, இங்கு கொடுக்கப்பட்டுள்ள விளக்கங்கள் கல்வெட்டின் சுருக்கமான வடிவமாகும்.
Comments
Post a Comment